بهار را می شناختم...به مهربانی!...به خوبی!...و ترا...که صميمی تر از نسيم بودی و برگ...

اکنون در آستانه اين بی بهارترين سال جهان....به شهابی می انديشم...که ترا با خود برد....

تا آسمان را بارور کند...زمين کوچک بود و گامهای توعاشق ترين...

خاکستری تر از هميشه به خواب ميروم....شايد با قطره های باران به سراغ تنهايی ام بيايی...

با خاطره ای محو....

                                                                                                           

راستی ميدونيد فاصله ی بين انگشت هاتون واسه چيه ؟

         امشب اومدم به درگاهت ...

امشب با چشمهای پر اشک اومدم پیشت ... مگه نمیگفتی بنده هات رو اینطوری بیشتر دوست داری...من هم همینطوری اومدم

خدایا ! خدای خوب و مهربون من ...

کمک کن ... کمکم کن تا بتونم ...

خدایا تو خودت بهتر میدونی ... تو همه چیز رو میدونی ... تو از راز دل بنده هات آگاهی 

تو صلاحشون رو بهتر از خودشون میدونی ، اون چیزی رو که خیر و صلاح ماست پیش بیار ...

خدای من !

کمک کن ... کمکم کن بتونم قلبم رو همیشه پاک نگهدارم .

خدایا  ! من رو توی این دنیای پر از دروغ تنها رها نکن ... میدونم همیشه همراهمی ... میدونم تو همه ی لحظه ها تو هستی ... کنارمی ... اون موقع هایی که میخندم و شادم ... لحظه هایی که چشمام پر از اشکه ... تو همیشه هستی ... اگه فراموشی هم باشه ، اگه تنهایی هم باشه ، مقصر خودمم  ...

آره ! این من هستم که حضور سبزت رو فراموش میکنم ...

کمکم کن بتونم به همه ، به همه ی اونهایی که برام عزیزن ، بهشون نشون بدم که

من هستم ... روحم ... وجودم ... قلبم ...

 همه ی این چیزها رو میذارم تو طبق اخلاص و با تموم وجود تقدیمشون می کنم ...

خدایا ! تو خیلی خوبی ... خیلی ...

حتی چند دقیقه حرف زدن با تو میتونه آدم رو آروم کنه ...

ازت ممنونم ...

خدایا !

          ما رو به خودمون واگذار نکن ...

یا حق ...

کاش قلبم درد تنهايی نداشت

چهره ام هرگز پريشانی نداشت

برگ های آخر تقويم عشق

حرفی از يک روز بارانی نداشت

کاش می شد راه سرد عشق را

بی خطر پيمود و قربانی نداشت...

کليد بغض هايم را

برايم ساخت...

 زمان چيز نفرت آوری ست. عبورش سرگيجه آورست. زندگی جريان دارد. ماشين ها اتوبان پشت پنجره ها را می شکافند و تو در تنهايی خود سرخوشانه باز به اميد فردايی دور فردايی دست نيافتنی موج می خوری لای بود و نبود. اميد چيز غريبيست . هست ونيست! و تو چنگ می زنی مدام روی سرابش که دلفريبانه می وزد . جاده تنهايی ات را می شکافد.. بگذار هرچه می خواهد بشود. هيچ باکی نيست. پرهايت را باز کن برای پرواز. بايد از اين منجلاب تاريک نفهمی و دروغ و خيانت تا ذره ای پاکی برايت مانده بروی وگرنه به گندت می کشند. اما کجا نمی دانی ! دور ها بوی پر ياکريم می آيد. آن جا می شود پله پرواز. صعود می کنی بی دغدغه فهم کفتار ها ... روزنه نجات را چه کسی نشانم خواهد داد؟!

وقتی ذهن انسان مثل زلزله‌نگاری خطاناپذير کوچکترين نامردی ها را
 
ثبت می کند,

وقتی تمام رنج‌های ديروز , به تقويم امروز انسان سنجاق می شود‌...

وقتی قطرات ريز و تند باران مصائب نمی گذارد مناظر آن سوی پنجره‌ی

فردا ديده شود ...

موافقت با روزگاری که سر ناسازگاری دارد , بهترين راه سرکوب آن

است ...

خدايا..!

  به دلم بياموز که به هنگام تنهايی ودلتنگی تنها تو را بهانه کند...

خدايا..!

 از تو هيچ نمی خواهم فقط زين پس به جای قلب پر احساسم ؛

سنگی درون سينه ام بگذار...

يک وقتهايی احساس می کنم که بايد باور کنم ، اين تاريکی تلخ  را ......

يک وقتهايی احساس می کنم که زمان برايم متوقف شده ،
 انگار  که هيچ  چيز

دلم از دست آدمهای زندگيم خيلی گرفته ، کاش می فهميدند چقدر
 
دلم آتش می گيرد از حرفهايشان ، کارهايشان ......

يک وقتهايی حتی از خودم هم خسته می شوم ، هميشه می گويم
 
درست می شود، هميشه می گويم صبر داشته باش ، اندکی صبر سحر نزديک است ...

و اکنون خودم از تو می پرسم ای مهربانترين ، سحر کجاست ؟

می دانم ، خوب می دانم لحظاتی که نزديک سحريم خيلی کند و
 
آرام می گذرند ، اما انگار زمان اينجا متوقف شده ....

می گذرد اما شرايط سخت تر می شود .

 نمی دانم چگونه است که تا احساس می کنی روال زندگيت دارد
 
می افتد در راه هموار؛ ناگهان اتفاقی می افتد و همه چيز را

برهم می زند ........چقدر اين روزها تنهايم ، روزگار غريبيست

نازنين ...

گاهی دلم می خواست من هم می توانستم مثل همه آدمهايی شوم
 
که شکستن دل ديگری برايشان به راحتی آب خوردن است ...

تا حالا شده دلت برای دل خودت بسوزد ، اين روزها دلم برای
 
دل خودم می سوزد......

خداوندا می دانم ، تو هستی ، هميشه ، همه جا و تنها و تنها
 
ياد تو بوده که اميدم داده برای ادامه دادن ، برای نهراسيدن و  واندادن ....

پس نگذار سوسوی فانوس اميد خانه تاريک دلم هم خاموش

شود ......

هميشه وقتی تنها و نا اميد و ملول

تنت و روانت از دست اين و آن خسته است .........

هميشه وقتی رخسار اين جهان تاريک است ..........

هميشه وقتی درهای آسمان بسته است .........

هميشه !

گوشه گرمی به نام دل با تو هست که صادقانه تراست از هر که با تو پيوسته!

به دل پناه ببر که آخرين پناه توست !

به دل پناه ببر که تو را چنان که تمنای توست دوست می دارد!

خداوندا... 

من از تنهائی و برگ ريزان پائيز من از سردی سرمای زمستان
من از تنهائی و دنيای بی تو می ترسم
خداوندا..

من از دوستان بی مقدار من از همرهان بی احساس
من از نارفيقيهای اين دنيا می ترسم
خداوندا...

من از احساس بيهوده بودن ؛  من از چون حباب آب بودن
من از ماندن چون مرداب می ترسم
خداوندا...

من از مرگ محبت من از اعدام احساس به دست دوستان دور يا نزديک می ترسم 

خداوندا...

 من از ماندن می ترسم خداوندا من از رفتن می ترسم...
خداوندا...

 من از خود نيز می ترسم ...

خداوندا... پناهم ده

می تونم بنشينم کناره پنجره دستهامو بذارم زيره چونم و به اسمون نگاه کنم. با چشمهام دنبال يه شهاب قشنگ و سفيد بگردم و از ته دل ارزو کنم که اين شهاب بلندترين شهاب دنيا باشه.بهترين چيزی که می تونه تو زندگيم برام اتفاق بيفته....
دلم می خواد وقتی داشت رد ميشد پيشش ارزو کنم که باعث بشه همه اون ادمهايی که به سهم خودشون تو زندگيم هستند منو اون طوری که واقعا هستم بشناسند و ببينند و بفهمند. نه اونجوری که دلخواهه خودشونه. ارزو کنم که نذاره اين ادمها رنگهای اصلی خودشونو تو تابلوی نقاشی زندگيم از دست بدند و بی رنگ و مات بشند.اروز کنم که حداقل يکی از اين ادمها بتونه بفهمه چی هستم و چی می خوام و چرا گاهی اوقات تا اين حد سمج و يکدنده و لجوج ميشم. ارزو کنم که نگذاره بازيچه اميال و احساسات ديگرون بشم و نذاره که تنهاييام از اينيکه هست عميق و عميقتر شه. ارزو کنم که بگذاره اون گمشده هميشگيمو پيدا کنم و بتونم جوری براش بمونم که ديگه نخوات گم بشه. ارزو کنم که هيچوقت نگذاره اسير حرفهای پوچ و تو خالی بشم . ارزو کنم که بگذاره ادمها رو اونجوری که هستند بشناسم و تحملی بهم بده تا بتونم با برخوردها و عکس العملهاشون کنار بيام. ارزو کنم که باعث بشه تا ديگرون بتونند جنس حرفها و صحبتهامو همونطوری لمس کنند که منظورم بوده. ارزو کنم که نگذاره هيچوقت پشت خودمو خالی ببينم و فکر کنم که تو اين دنيای وحشی فقط بايد برای خودم و ارزو هام زندگيم کنم. ارزو کنم که بذاره بعضی از روزهای زندگيم فقط خواب و رويا بمونند و هيچوقت به حقيقت نرسند. ارزو کنم که نذاره هيچوقت هيچ کس نسبت بهم احساس وابستگی بکنه. نگذاره هيچوقت کسی منو برای سنجيدن ارزشهای خودش به بازی بگيره.  نگذاره وقتی من سعی می کنم خوب باشم دنيا سعی کنه
به همون اندازه بد و پر از بی عدالتی بشه. نگذاره ... نگذاره .... نگذاره....

تو زندگی لحظه هايی هست که احساس می کنی دلت واسه يکی تنگ شده

اونقدر که دلت می خواد اونارو از روياهات بگيری و واقعا بغلشون کنی

وقتی که در شادی بسته ميشه، يه در ديگه باز ميشه

ولی اغلب اوقات ما اينقدر به در بسته نگاه می کنيم که اون دری رو نمی بينيم که واسمون باز شده

دنبال ظواهر نرو، اونا می تونند گولت بزنند

دنبال ثروت نرو، چون براحتی از کفت ميره

دنبال کسی برو که خنده رو رو لبت ميشونه

چون فقط يه لبخند ميتونه کاری کنه که يک شب تاريک روشن به نظر برسه

اونی رو پيدا کن که باعث ميشه قلبت لبخند بزنه

خوابی رو ببين که آرزوشو داری

اونجايی برو که دلت می خواد بری

اونی باش که دلت می خواد باشی

چون تو فقط يه بار زندگی می کنی

و فقط يه فرصت واسه انجام تمام کارهايی که دلت می خواد انجام بدی داری

بذار اونقدر شادی داشته باشی که زندگيتو شيرين کنه

اونقدر تجربه که قويت کنه

اونقدر غم که انسان نگهت داره

و اونقدر اميد که شادت کنه

شادترين مردم لزوما بهترين چيزا رو ندارن

اونا فقط از چيزايی که سر راهشون مياد بهترين استفاده رو می کنن

روشنترين آينده ها هميشه بر پايه يه گذشته فراموش شده بنا ميشه

تو نميتونی تو زندگی پيشرفت کنی مگه اينکه اجازه بدی خطاها و رنجهای روحی گذشتت از ذهنت بره

وقتی به دنيا اومدی، گريه می کردی

و هر کسی که اطرافت بود می خنديد

يه جوری زندگی کن که آخرش

تو کسی باشی که ميخندی و هر کسی که اطرافته گريه کنه

لطفا اين پيغامو واسه همه کسايی بفرست که واست يه معنايی دارن (من که اين کارو انجام دادم)

واسه اونايی که يه جورايی تو زندگيت پا گذاشتند

واسه اونايی که تو رو ميخندونن وقتی که بهش نياز داری

واسه اونايی که باعث ميشن بخش روشنتر قضايا رو ببينی

وقتی که واقعا دلتنگی

اگه نفرستادی، نگران نباش

هيچ اتفاق بدی واست نميفته

تو فقط فرصت اينو از دست ميدی که

روز يه نفرو با اين پيغام روشن کنی

سالها رو نشمر ـ ـ خاطره ها رو بشمر...

مقياس عمر تعداد نفسهايی نيست که فرو ميبريم

بلکه لحظه هاييست که نفسمونو بيرون ميديم

نگاهم کرد

                           پنداشتم دوستم دارد

    نگاهم کرد

                            عاشق نگاهش شدم

     نگاهم کرد

                             شوق هزاران عشق را در نگاهش دیدم

   ... اما بعدها فهمیدم که

                             فقط نگاهم کرد

اين جمله رو يکی از دوستان بهم گفته بود

و من چون ميبينم خيلی زيباست برای

دومين بار تو وبلاگم قرار ميدمش


هميشه عاشق کسی باش که لياقت
 
عشق تو رو داشته باشه نه تشنه

عشق تو باشه

چرا که کسی که تشنه عشق باشه

روزی سيراب ميشه

خيلی فکر کنين رو اين جمله

شهادت بزرگ بانوی اسلام ، 

    ياس خوشبوی مرتضی علی (ع)  را به تمام

مسلمانان تسليت می گويم.

ناجی .....ناجی من

 مشق عشق دفترم يادگار توست

هر چه صفای دل است از نگاه توست

من غريبانه ترين شعر روزگار

مهربانم هر چه دارم از وفای توست

ناجی لحظه های سخت بودنم

کاش بدانی ، هستيم به بقای توست

من تشنه ام ، باران من

بر من ببار ، تا دلم همصدای توست

ناجی من ، ای خوب هميشه و هنوز

تکيه گاه من ، شانه های استوار توست

با من هميشه از دلت بگو

راز بودنم ، دوستت دارم گفتن های توست

ناجی من ، با دل شکسته ام بساز

که در دلم تا ابد ، ياد خدا و عشق پاک توست

چقدر دوری از من ...

ميان من و تو دريايی به وسعت يک عمر

 زندگی جاريست.

آن طرف دريا دو چشم خيس و لبريز از

 شکايت،اين سوی خط زندگی، من و

 قفل سکوت بر لب.

هر گاه بغض تو فرياد می شود، جانم به

 لب می رسد تا بشکند اين سکوت

سنگی و برايت ترجمه کند خط به خط

زندگی را ...

دنيا خيلی بزرگ است و دل من کوچک!

بگذار دلتنگی هايم رنگ عشق بگيرد تا

در سکوت و بی رحمی اين دنيا نميرد .

در کوچه های سرد و تاریک شهر من

هزاران صدای خوش زنده

با هزاران گام خسته و برهنه می گذرد

در کوچه های سرد و خالی شهر من

صداست که منتظر است

خاطره ها بر خواب رفته اند

و من هنوز منتظر ، پشت پنجره ی بسته

به انتظار نشسته ام

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ، ترا با لهجه ی گل های نیلوفر صدا کردم .

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم .

پس از یک جستجوی نقره ای درکوچه های آبی احساس

تو را از بین گل هایی که در تنهاییم رویید ، با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم .

همین بود آخرین حرفت

و من از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی

نمی دانم چرا، شاید خطا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا ، تا کی ، برای چه

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازشی در غمی خاکستر گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بال هایش غرق در انبوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایش خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی را از دست دادم .

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد!

ببین که انتظار سرنوشت من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا ؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم